Papa

 
 


Hey zoon.

 
Ik ben je papa en ik weet dat je mijn kleintje bent en dat ik je verschrikkelijk mis  en op dit moment kan ik daar niks aan veranderen omdat het tussen jou moeder en mij niet werkte zal ik je voorlopig wel niet zien en misschien helemaal niet meer de tijd zal het leren.



Maar wie is je papa dan eigenlijk:
 
Mijn naam is Mike Cornelissen en ik ben geboren en getogen in Arnhem, ik woon er nog steeds en heb een maine coon kat die Skatje heet. Mijn hobby's zijn gitaarspelen (ben overigens niet echt goed) en sporten , ik heb veel verschillende dingen gedaan zoals voetbal, Karten, kempo (vechtsport), fietsen en hardlopen. Ik hou van muziek en ik kan daar uren naar luisteren muziek brengt mij rust en laat de stress een beetje zakken van het dagenlijks leven, ik hou trouwens van rock, metal, symfonisch en Alternative metal. Ik werk als service technieker bij een brander firma (Monarch) waar ik het erg naar mijn zin heb, techniek heeft me altijd geboeit en vandaar dat ik deze keuze heb gemaakt, je moet altijd blijven doen wat je leuk vind vind ik.

Van nature ben ik een vrolijk, vriendelijk soms ook opstandig mannetje maar ik heb altijd respect voor andere mensen, de meeste vrienden die ik heb zijn mensen die ik al 35 jaar ken en daar doe ik alles voor net zoals die mensen ook alles voor mij doen. Echte vrienden zijn voor het leven en die moet je dan ook waarderen net als je familie, die zijn alles voor je en ook al lijkt het soms van niet je kan altijd op ze terug vallen. Natuurlijk heb ik ook minder goede eigenschappen maar hebben we die niet allemaal?  Soms ben ik eigenwijs en als mensen mij tegen werken dan ben ik dwars en ik ben te eerlijk daar kunnen mensen niet goed tegen soms.

Ik had 2 jaar met je moeder in een relatie geweest maar die ging niet echt soepel en uit eindelijk besloot ik om er mee te stoppen omdat dat beter was voor ons allemaal, de reden is niet belangrijk maar dat ik daardoor jou niet meer zal zien opgroeien is voor mij erg moeilijk en vandaar dat ik je op deze wijze in mijn hart probeer te houden het is het enige wat ik nu kan helaas. Ik zou niet liever willen dan je zien opgroeien en je in mijn armen houden maar dat ligt bij je moeder en niet bij mij, in nederland is het helaas zo dat de man niet veel rechten heeft en de moeder alles mag beslissen. Ik kan niet begrijpen waarom dat zo is maar zo is het nou eenmaal en daar moet ik me bij neerleggen.

Vanaf dat ik jong was wilde ik graag een kind en helaas lukte dat niet echt mijn vorige vrouw (ik ben eerder getrouwd geweest) wilde die niet en pas daarna leerde ik jou moeder kennenen dacht ik dat het wel goed zou komen. Jou moeder en ik zijn 2 jaar bij elkaar geweest en in die 2 jaar ben jij geboren, eigenlijk was het niet de bedoeling dat het zo snel gebeurde. Omdat we veel problemen tijdens onze relatie hadden en we financieel het eigenlijk niet konden, maar vanaf het moment dat ze zwanger was wilde ik niets liever als een kind...jou dus. Ik heb dan ook heel veel gedaan om onze relatie beter te kunnen krijgen maar het ging gewoon niet.  Voor dat jij geboren was ging het al vaak mis, ik heb gelukkig je geboorte mee gemaakt en dat was de mooiste dag in mijn leven.


Maar een ding is zeker ik mis mijn kleine mannetje en het doet me pijn om jou niet te zien, ik hou van je manneke.